Αν μου 'δίναν τη δύναμη,

Αν γιάνει με το κλάμα μου,για μια στιγμή ο πόνος,γέλα εσύ, να κλαίω εγώ,μα να γενεί συγχρόνως.

Όταν χαθώ, τα λόγια μου,θα έχεις πίσω μόνο,να σου κρατάνε συντροφιά,τις νύχτες μες στον πόνο.

Κάθε χαρά μου 'ναι μισή,τραγούδια μόνο λύπης,ας ήξερες, μανούλα μου,πόσο πολύ μου λείπεις.

Με τη σιωπή, σου φώναζα,πόνους πολλούς κρατούσα,και με τα μάτια μου τα δυο,πριν φύγεις, σου μιλούσα.

Κάθε χρονιά τέτοια εποχή,γυρίζω στο χωριό μου,μ' αρέσει μες στον Αύγουστο,να διώχνω τον καημό μου.

Ο πόνος είναι δάσκαλος,και μαθητής συγχρόνως,και θα το δεις στο μάθημα,στην τάξη θα 'σαι μόνος.