#Κρήτη

Μες στη συνείδηση πολλάμα χρέος έχω ένα,να μην αφήσω άνθρωπο,να σε πονέσει εσένα.

Μες στην αγάπη κολυμπώ,όμορφη κοπελιά μου,σε βλέπω και τροζένονταιόλα τα σωθικά μου.

Κάθε χαρά μου 'ναι μισή,τραγούδια μόνο λύπης,ας ήξερες, μανούλα μου,πόσο πολύ μου λείπεις.

Για πάντα, σου το φώναζα,μέχρι να μπω στο χώμα,όμως κι εκεί σε αγαπώ,πάντα και λίγο ακόμα.

Μαριάννα μου, το βλέμμα σου,έχει να κάψει κι άλλους,όσοι σε δουν σε βάζουνεστ' έρωτες τους μεγάλους.

Δεν τα κρατείς τα λόγια σου,τα έξω και τα μέσα,αυτό θα πει πως δε τιμάς,στιβάνια και τη μπέσα.

Γράφω για το χατίρι σου,γράφω και ξανά γράφω,λέξεις πολλές και όνειρα,που μαζεμένα τα 'χω,

Τι μαντινάδα να γραφτεί,να με παρηγορήσει,που 'ναι τα πάθη μου πολλάσ' ετούτηνε τη ζήση;

Μάνια και μάνα σύνωμα,ταιριάζουν σαν μια λέξη,αλίμονο σ' όποιον μπορεί,με 'να απ' τα δυο να παίξει.

Η σκέψη μου συνέχειακοντά σου τριγυρνάεικι η ομορφιά σου την κρατάκαι πίσω δεν γυρνάει.

Η σκέψη μου συνέχεια,κοντά σου τριγυρίζει,γιατί τσ' αρέσει τ' άρωμα,που η σκέψη σου μυρίζει.

Αγιά Βαρβάρα χαίρομαι,όταν κερί σ' ανάβω,όλοι οι πόνοι φεύγουνεχωρίς να καταλάβω.

Με τ' άρωμά σου χάνομαιστον έρωτα τη ζάλη,κι ας ξέρω δε μ' αγάπησες,σε θέλω τόσο πάλι.

Σαν το κεράκι έλιωσα,για σένα εγώ, καλή μου,είσαι και θα 'σαι μια ζωήγια μένα το γιαβρί μου.

Μπροστά γκρεμός, κι η σκέψη μουπάλι παιχνίδια κάνει,«πέσε», φωνάζει δυνατά,«δε σ' αγαπάει, φτάνει».

Αφού λοιπόν τελειώσαμε,τίποτα μην αφήσεις,πριν φύγεις την ανάσα μου,πάρ' την κι αυτή, επίσης.

Υπερβολή 'σαι μόνη σου,τα λόγια τι τα θέλω;ό,τι κι αν γράψω, φτωχικό,σου βγάζω το καπέλο.

Αυτά που ζήσαμε μαζί,ψάξε να βρεις σε χίλιους,φεγγάρια μες στα χέρια σου,δε θα ξανά 'χεις κι ήλιους.