#καψούρα

Είμαι αλλιώτικος πολύ,δεν μοιάζω με κανέναν,χίλιους να βάλεις δίπλα σου,ξανά θα θες τον «έναν».

Κράτα μια θέση στην καρδιά,στον χρόνο μη με σβήσεις,μου είχες πει πως δε θα βρεις,πιο πάνω ν’ αγαπήσεις.

Αφήσαμε έναν έρωτα,κάποτε εμείς, Αλέξη,γύρνα και πάρε με αγκαλιά,χωρίς να πούμε λέξη.

Η μοίρα μας μου φαίνεται,καράβι που βουλιάζει,προσπάθησα, δεν βάσταξε,κερά μου, δεν πειράζει.

Τα πάντα μου, της χάρισα,φεγγάρι αν θυμάσαι,τρέξε και πες της "σ' αγαπώ"να πάψεις να λυπάσαι.

Μα αν αρνηθεί φεγγάρι μου,να 'χει σκοτάδια πες της,μπόρες πολλές και κλάματα,στις μαύρες συννεφιές της.

Φυσά πολύ και ο βοριάς,από το τζάμι μπαίνει,στέκω, να δω να έρχεσαι,το μόνο που μου μένει.

Μες στην αγάπη κολυμπώ,όμορφη κοπελιά μου,σε βλέπω και τροζένονταιόλα τα σωθικά μου.

Γράφω για το χατίρι σου,γράφω και ξανά γράφω,λέξεις πολλές και όνειρα,που μαζεμένα τα 'χω,

Η σκέψη μου συνέχειακοντά σου τριγυρνάεικι η ομορφιά σου την κρατάκαι πίσω δεν γυρνάει.

Η σκέψη μου συνέχεια,κοντά σου τριγυρίζει,γιατί τσ' αρέσει τ' άρωμα,που η σκέψη σου μυρίζει.

Με τ' άρωμά σου χάνομαιστον έρωτα τη ζάλη,κι ας ξέρω δε μ' αγάπησες,σε θέλω τόσο πάλι.

Σαν το κεράκι έλιωσα,για σένα εγώ, καλή μου,είσαι και θα 'σαι μια ζωήγια μένα το γιαβρί μου.

Αφού λοιπόν τελειώσαμε,τίποτα μην αφήσεις,πριν φύγεις την ανάσα μου,πάρ' την κι αυτή, επίσης.

Αυτά που ζήσαμε μαζί,ψάξε να βρεις σε χίλιους,φεγγάρια μες στα χέρια σου,δε θα ξανά 'χεις κι ήλιους.

Όποιος σε δει, το νόημα,των λέξεων του χάνει,βάζεις πολλούς ταξιδευτές,στου νου σου το σεργιάνι.

Ξετελεμένο αν με δεις,να σέρνομαι μπροστά σου,μπορείς να πεις πως νίκησες,όμως, κερά μου, ξα σου.

Είσαι το φως, ο έρωτας,η θλίψη το σκοτάδι,είσαι τα πάντα της ζωήςκλεισμένα σ' ένα χάδι.