Είσαι το φως, ο έρωτας,

Ξυπνώ μέσα στα κλάματα,και το κορμί μου καίει,έγινες πάλι η αφορμή,το δάκρυ μου να ρέει.

Δέκα χιλιάδες πρωινά,να ζήσω ακόμα, Θεέ μου,όπως εκείνη αγαπώ,άλλη καμιά ποτέ μου.

Είσαι η πρώτη σκέψη μου,κάθε πρωί, κερά μου,και μαντινάδα σού ‘φτιαξα,ν’ ακούσεις τον σεβντά μου.

Μες στο χορό άλλη καμιά,με τα δικά σου ζάλα,την Κρήτη κι αν εγύρισα,δεν ξαναβρήκα άλλα.

Τον έρωτά σου χάριζα,μέσα στα «σ' αγαπώ» μου,ήσουν και θα 'σαι όσο ζω,το άλλο το μισό μου.

Τι μαντινάδα να σου πω,να σ’ εντυπωσιάσω,που ’σαι, κερά μου, αφορμή,το νου μου για να χάσω.