#μαντινάδες

Δύο νέοι μας χαθήκανε,στους κρητικούς τους δρόμους,κι είναι βαρύ κι ασήκωτο,το πένθος μας στους ώμους.

Πάνω της όλα καστανά,και μ' έκανε κομμάτια,και τα μαλλιά της καστανά,και καστανά τα μάτια.

ΟΦΗ φωνάζω να ακουστεί,σε όλο τον πλανήτη,είναι καμάρι του νησιού,λεβεντογέννα Κρήτη.

Όλη η ζωή μου όνειρο,μέσα στα δυο σου χέρια,εγώ στη γη γεννήθηκα,μα μ' έχεις πάει στ' αστέρια.

Σαν πιάνεις το μπουζούκι σου,Πέτρο, και παίζεις νότες,πάντα μου φέρνεις στο μυαλό,τσ' αθιβολές τις πρώτες.

Τρία παιδιά, μία ψυχή,κι ένα παρεάκι,Φλασκούρη έχει, Σοσονή,μα και τον Παντελάκη.

Ό,τι κι αν γίνει στη ζωή,κατέχω το αλαβάρι,κι έτσι αντέχω τσι καημούς,και τση καρδιάς τα βάρη.

Όλα αυτά που ζήσαμε,έμοιαζαν συναυλία,μπαλάντα μοιάζει ερωτική,με φόντο τη Γαλλία.

Αν μας χωρίζουν θάλασσες,μ' απόσταση μεγάλη,θα βρω τον τρόπο για να 'ρθω,εγώ κοντά σου πάλι.

Είμαι αλλιώτικος πολύ,στους άσπρους είμαι μαύρος,εγώ βοσκός γεννήθηκα,μα καταλήγω ταύρος.

Ήμουν ανθός της λεμονιάς,κι 'χα νερό κι ανθούσα,και 'φυγες και μαράθηκεο ανθός, μαυρομαλλούσα.

Καρδιά μου, θα 'ρθει, μη πονάς,λιγάκι άκουσέ με,σε ξεγελώ με ψέματα,καρδιά, συγχώρεσέ με.

Μία βραδιά ανέ βρεθείς,φίλε μου στην Αθήνα,η κεφαλή σου θα πονά,μπάρε μου έναν μήνα.

Όλοι οι γαμπροί να βάλουνε,στα μέσα αγγελία,δε θα σε πάρουν εύκολα,όμορφη Ευαγγελία!

Στείλε Μαρίνα να σου πω,μες στο μυαλό τι έχω,στιγμές που ζήσαμε μαζί,σαν θησαυρό προσέχω.

Δεν έχω, φως μου, δύναμητον χρόνο να γυρίσω,έλα εδώ στο σήμερα,να σε ξαναγαπήσω.

Τα μάτια σου είν' όμορφα,μα αυτό που μοιάζει ψέμα,είναι το φως που βγάζουνε,και χάνομαι στο βλέμμα.

Έχω το μαυρομάνικο,μαχαίρι μου στη ζώνη,να κόβω σκέψεις σου παλιές,που δεν τις σβήνουν χρόνοι.