Στην καταχνιά γεννήθηκα,

Με τη σιωπή, σου φώναζα,πόνους πολλούς κρατούσα,και με τα μάτια μου τα δυο,πριν φύγεις, σου μιλούσα.

Ξάφνου αστράφτει που ’λιάζε,συννέφιασε στην ώρα,είπα τον πόνο τ’ουρανού,και το βγάλε σε μπόρα.

Δικό μου πόνο δε θα δεις,στα μάτια μου να βγαίνει,δε θέλω άνθρωπο ποτέ,να το καταλαβαίνει.

Τον λυπημένο άνθρωπο,που σου χαμογελάει,πρέπει να τονε σέβεσαι,γελά, ενώ πονάει.

Το όνομα της.. Έλενα,αυτή που μου έχει κλέψεικαρδιά, μυαλό, αισθήματα,και θα με καταστρέψει.

Σαν φάρος μες στη σκοτεινιά,κρατώ ακόμη φως μου,κι ας έχει γίνει θάλασσαγια σένα ο καημός μου.