Ξέρεις τι μας κρατά ψηλά,

Ό,τι κι αν γίνει στη ζωή,κατέχω το αλαβάρι,κι έτσι αντέχω τσι καημούς,και τση καρδιάς τα βάρη.

Θα δεις, θα 'ρθει μιαν εποχή,χιλιοτραγουδισμένη,που μαντινάδες θ' ακουστούνσ' όλη την οικουμένη.

Δύο νέοι μας χαθήκανε,στους κρητικούς τους δρόμους,κι είναι βαρύ κι ασήκωτο,το πένθος μας στους ώμους.

Είμαι μικρός, μα φαίνεται,στο βλέμμα μου ο λύκος,και στο Λασίθι κατοικώκαι τ' όνομά μου Νίκος.

Μες στο χορό άλλη καμιά,με τα δικά σου ζάλα,την Κρήτη κι αν εγύρισα,δεν ξαναβρήκα άλλα.

Βατόλακκος ένα χωριό,στην Κρήτη με αντρεία,που Τούρκο δεν φοβήθηκε,μήδε και Γερμανία.