Θα δεις, θα 'ρθει μιαν εποχή,

Για πάντα ανυπόταχτος,στα όρη σαν αγρίμι,κι απού μπορεί κι απάνω του,ας έρθει να με κρίνει.

Η μέρα έχει γρουσουζιά,και δεκατρείς και Τρίτη,μ’ αυτά εδώ δεν πιάνουνε,λεβεντογέννα Κρήτη.

Μες στο χορό άλλη καμιά,με τα δικά σου ζάλα,την Κρήτη κι αν εγύρισα,δεν ξαναβρήκα άλλα.

Ό,τι κι αν γίνει στη ζωή,κατέχω το αλαβάρι,κι έτσι αντέχω τσι καημούς,και τση καρδιάς τα βάρη.

Όλη η Κρήτη χαίρεται,στο πρώτο σου το ζάλο,βάνεις το κόσμο σε σεβντά,και πειρασμό μεγάλο.

Κάθε χρονιά τέτοια εποχή,γυρίζω στο χωριό μου,μ' αρέσει μες στον Αύγουστο,να διώχνω τον καημό μου.