Πες μου μια λέξη μοναχά,

Συγγνώμη αν υπερέβαλαστον έρωτά μας λίγο,κι είχα αρχίσει πόνους μουστα μάτια σου να πνίγω.

Είμαι κεράκι άσβηστο,στ’ αγάπης της τα πάθη,να δει τη φλόγα του σεβντά,να βρει τον δρόμο να ’ρθει.

Γελώ μαζί σου στις χαρέςστο κλάμα σου πλαντάζωμα όταν μιλάς για χωρισμό,φεύγω, γιατί τρομάζω.

Παραμυθένιε μου σεβντά,του φως μου, ηλιαχτίδα,είσαι το ομορφότερο,ξημέρωμα που είδα.

Ότι κι αν κάνω απ’ το πρωί,μες στο μυαλό μου είσαι,τα πιο τρελά σου όνειρα,έλα μαζί μου ζήσε.

Είσαι το φως, ο έρωτας,η θλίψη το σκοτάδι,είσαι τα πάντα της ζωήςκλεισμένα σ' ένα χάδι.