Μέσα στο μαύρο της ζωής,

Νοστάλγησαν τα μάτια μου,τον τρόπο που κοιτούσες,χωρίς να πούμε τίποτα,γι’ αγάπη μου μιλούσες.

Σαν έκλειψη μου φαίνεταιόποτε σ' αντικρίζω,είσαι μπροστά, φεγγοβολάς,φεύγεις κι εγώ μαυρίζω.

Πάνω στις στάχτες όνειρα,φτιάχνω για σένα πάλι,κι ας τα ’καψες μία φορά,εγώ γυρεύω κι άλλη.

Μάθε λοιπόν πως σ’ αγαπώ,κι αν θέλεις ξανά έλαμου λείπεις, και δε ντρέπομαι,πονώ για σένα Στέλλα

Ανάθεμα τα μάτια σου,ομορφοκοπελιά μου,και έκαψαν στο φεύγα σου,όλα τα όνειρα μου.

Είναι ο σεβντάς σου μια φωτιά,με πυρκαγιά μεγάλη,μέσα θα πέσω να καώ,σαν θες ν' ανάψεις κι άλλη.