Έχεις στο βλέμμα σου φωτιά,

Μπροστά γκρεμός, κι η σκέψη μουπάλι παιχνίδια κάνει,«πέσε», φωνάζει δυνατά,«δε σ' αγαπάει, φτάνει».

Αν ξεχαστείς, για μια στιγμή,και μ' αγαπήσεις, φως μου,έλα εδώ στο σπίτι μας,κι ό,τι λατρεύω, δώσ' μου.

Γίγαντα μου στις κορυφές,να στέκεσαι και μόνο,κι εγώ ας είμαι χαμηλάπάλι θα καμαρώνω.

Ξυπνώ μέσα στα κλάματα,και το κορμί μου καίει,έγινες πάλι η αφορμή,το δάκρυ μου να ρέει.

Πάνω στις στάχτες όνειρα,φτιάχνω για σένα πάλι,κι ας τα ’καψες μία φορά,εγώ γυρεύω κι άλλη.

Στον έρωτά σου προσπαθώ,πολύ και επιμένω,γιατί ’σαι φως μου της ζωής,δικό μου πεπρωμένο.