Λιβάνισες κι η ευωδιά,

Αν μας χωρίζουν θάλασσες,μ' απόσταση μεγάλη,θα βρω τον τρόπο για να 'ρθω,εγώ κοντά σου πάλι.

Στην Καλαμάτα κοπελιά,θα 'ρθω για να σε κλέψω,κι όποιος σταθεί εμπόδιο,μια σφαίρα θα του πέψω.

Εγώ για την αγάπη σου,πολλά χατίρια κάνω,γελώ, σαν είσαι δίπλα μου ,και κλαίω όταν σε χάνω.

Μες στο χορό άλλη καμιά,με τα δικά σου ζάλα,την Κρήτη κι αν εγύρισα,δεν ξαναβρήκα άλλα.

Είσαι η πρώτη σκέψη μου,κάθε πρωί, κερά μου,και μαντινάδα σού ‘φτιαξα,ν’ ακούσεις τον σεβντά μου.

Μες στη σιωπή το δάκρυ μουσταλιά σταλιά θ' αφήσωέρωτα ανεκπλήρωτε..πως να σε λησμονήσω;;;