Το χρώμα από τα μάτια σου,

Σαν θησαυρό σε κράτησα,κρυφά για το καλό μου,ήσουν και θα 'σαι μια ζωή,εσύ το ακριβό μου.

Τα μάτια σου ξεκίνησα,μα τ’ άφησα στη μέση,αλίμονο του ποιητή,που ’ρθει σ’ αυτή τη θέση.

Όποιος σε δει, το νόημα,των λέξεων του χάνει,βάζεις πολλούς ταξιδευτές,στου νου σου το σεργιάνι.

Κάθε πρωί σ’ αναζητώ,με το που φέξει μέρα,όλες οι έννοιες παρελθόν,για μια σου καλημέρα.

Μέσα στο μαύρο της ζωής,ήρθες σαν φως και πάλι,να με τραβήξεις να σωθώ,αγάπη μου μεγάλη.

Μέσα στο σκότος, ήλιου φως,η τελευταία ελπίδα,είσαι στα μάτια μου τα δυο,ό,τι πιο ωραίο είδα.