Μέρα και νύχτα ξαγρυπνώ,

Ίντα πληγή φεγγάρι μου,σε κάνει έτσι γκρίζο,πες μου κι εμένα που πονώ,ν' αρχίσω να ελπίζω.

Δε σκύβω το κεφάλι μου,κι ας πέσουν να με φάνε,μάθαν στα χρόνια τα βουνάτον πόνο ν’ αψηφάνε.

Όταν χαθώ, τα λόγια μου,θα έχεις πίσω μόνο,να σου κρατάνε συντροφιά,τις νύχτες μες στον πόνο.

Όλα τα όνειρα του χτες,κι απόψε με πονάνε,τόσα χιλιάδες «σ’ αγαπώ»,κορίτσι μου, πού να ’ναι;

Πάω και στέκω σε γκρεμούς,τις σιγαλιές γυρεύω,σαν είναι ο πόνος δυνατός,μόνος να τον παλεύω.

Θα δεις λοιπόν τι ήμουνα,όταν σε τρων’ οι πόνοι,κι όλο αυτό που ζήσαμε,δεν σβήνουνε οι χρόνοι.